Hoe werk ik

Als relatie- en gezinstherapeut heb ik vooral aandacht voor de interacties, tussen mensen en de maatschappij waarin we leven en tussen mensen en hun onderlinge verbondenheid. Verder heb ik ook aandacht voor de interne dialogen die soms vast komen te zitten, waardoor contact met de eigen leefwereld en met de belangrijke anderen steeds moeizamer verloopt.

 

Ik vertrek niet vanuit een diagnose, maar vanuit je eigen verhaal.

Concreet betekent dit dat we samen op zoek gaan naar wat jij als probleem ervaart. We gaan zoeken naar de context van het probleem. Jij bent niet het probleem, maar het probleem neemt in toenemende mate bezit van je.

Hoe werk ik

Het eerste contact is een verkennend gesprek. Hier vraag ik naar je achtergrond: familie, relaties, opleiding, enz. Ik vraag je om het probleem te beschrijven. Ik vraag je ook wat je positieve drijfveren zijn.

Na dit gesprek beslissen we om al dan niet verder te gaan.

De gesprekken kunnen wekelijks, twee-wekelijks of met langere tussenpozen plaats vinden.

 

In therapie zijn vraagt een wederzijds engagement. 

 

Als therapeut begeleid ik je in je zoektocht. Als cliënt ben jij degene die aan het werk gaat. Samen zijn we nieuwsgierig naar wat we tegenkomen.

We proberen je verhaal duidelijker te krijgen en bewuster te worden van je rol in dit verhaal. Vanuit dit bewustzijn kan er verandering komen.

 

Soms neemt dit veel tijd in beslag.  

Soms zijn enkele gesprekken voldoende.

Aanbod

Je kan bij mij terecht voor:

  • relatietherapie: dit kan samen met je partner of alleen

  • individuele therapie

  • therapie samen met (een deel van) de familie

 

Individueel gesprek (50 min): €40 

Een gesprek met meerdere personen (60 min): €50

Een gesprek met meerdere personen (90 min): €75

Uit literatuur gegrepen

"Zodra je je ouderlijk huis betreedt, stap je regelrecht het vertrouwde familiescenario binnen. De rolverdeling is onveranderd, de clausen liggen klaar, de broeiende ondergrondse spanningen, geheimen en onuitgesproken verwijten vlammen op, bewijzen hun niet te doven macht. Al kwam ik binnen als aanstaande vader, met een stralende zwangere vrouw aan mijn zijde, allebei op de drempel van een nieuwe rol, de ontvangst door mijn vader en moeder, hun blikken, de geur van de kolenkachel, het licht in de kamer, de regen tegen de ruiten, het geluid van de gierende wind rondom het huis, brachten me terug tot de oervorm van jongste zoon, van de broer die zijn oudere broer miste en die in zijn zus de eerste vrouwelijke mentor en vertrouweling vond. Twee jaar lang zwierf ik door een ander werelddeel zonder de last mee te zeulen van het bedrukkende zwijgen van een door de Eerste Wereldoorlog getraumatiseerde vader, zonder het kind te zijn dat in de nacht de angstkreten beluistert van een man die op het slagveld roept om zijn moeder, maar eenmaal in huis hoorde ik ze weer, werd de jongen die te beschaamd was hem vragen te stellen over Gallipoli, werd de benjamin van mijn moeder, het enige kind dat in de buurt van de vallei was gebleven, dat haar nooit had verlaten maar desondanks jammerlijk te kort schoot omdat hij onmogelijk de verloren zoon kon vervangen."

 

Connie Palmen, Jij Zegt Het, p 151 

2015 Prometheus Amsterdam

© 2016 by Greet Aerts